06 Erotisch verhaal: Kamer 412

[Een woensdag in een stad die niet van mij is]

Het vliegtuig landt om vier uur. Om zes uur sta ik in kamer 412 van een hotel waarvan ik over een maand de naam niet meer weet. Het bed is te groot voor één persoon. Het raam kijkt uit over een rivier en een trage rij koplampen die een brug oversteekt. Ik open de minibar, vind een kleine whiskey en schenk hem in, gewoon omdat het kan.

Ik doe dit al drie jaar. De vluchten. De hotels. De diners met klanten waarbij je lacht om dingen die je niet grappig vindt. Ik ben er goed in. Ik ben er ook moe van.

Ik laat mijn tas op het bed vallen. Ik doe mijn stropdas af. Ik knoop mijn overhemd bovenaan open. Ik ga aan het kleine bureau bij het raam zitten met de whiskey in één hand en scroll tien minuten door mijn telefoon, zoals je doet wanneer je eigenlijk met niemand wilt praten.

De hotelwifi werkt. Mijn ex is verloofd. Ik zie het op Instagram. Ik voel niet echt iets. Ik sluit de app.

Ik neem een lange douche. De druk is goed — het enige dat in een hotel als dit betrouwbaar goed is. Ik blijf er langer onder staan dan nodig is. Ik denk aan haar, mijn ex, en daarna stop ik met aan haar denken, omdat dat een weg is die ik vanavond niet hoef in te slaan.

Ik denk aan de vrouw twee stoelen verderop in het vliegtuig, die met het boek. Ik denk aan haar hand op de pagina. Ik denk aan hoe ze haar haar opstak en het tijdens dezelfde vlucht twee keer weer losmaakte. Ik sta het mezelf toe.

Als ik uit de badkamer kom, ben ik half hard.

Ik ga op de rand van het bed zitten, alleen in de handdoek. Ik kijk naar mijn tas op de stoel. In het binnenvak zit een klein leren etui dat tegenwoordig overal met me meereist, zoals andere mannen met een scheermes reizen. Ik kocht het een jaar geleden. Ik vind het niet meer vreemd.

Ik rits het open.

De masturbator erin is donkergrijs, met zachte siliconen aan de binnenkant en steviger materiaal aan de buitenkant. De vorm stelt niets voor — een sleeve, meer niet. Het gaat er niet om hoe hij eruitziet. Het gaat erom hoe hij voelt. Ik kocht hem nadat ik drie reviews had gelezen van mannen ouder dan ik, die schreven dat het de eerste keer was dat ze echt rustiger met zichzelf omgingen. Ik had me jarenlang gehaast zonder te weten dat ik me haastte.

Ik haal hem eruit. Het kleine flesje glijmiddel op waterbasis ook. Ik schuif terug in bed, tegen het hoofdbord. Ik laat de lamp aan, niet het felle licht aan het plafond — alleen de warme lamp naast het bed.

Ik doe mijn handdoek af.

Ik schenk een kleine hoeveelheid glijmiddel in mijn handpalm en warm het tussen mijn handen. Dan neem ik mijn pik in mijn hand — al half hard, nu glad — en beweeg mijn vuist langzaam. Lange, makkelijke halen. Ik sluit mijn ogen.

Ik denk aan de vrouw in het vliegtuig. Ik geef haar een naam. Ik laat haar in deze kamer zijn. Ik stel me voor hoe haar hand op mij zou voelen, eerst aarzelend, daarna niet meer.

Mijn adem wordt dieper. Mijn pik vult mijn hand. Ik blijf langzaam bewegen.

Na een minuut of twee pak ik de sleeve. Ik voeg nog wat glijmiddel toe. Ik schuif mezelf er langzaam in — de siliconen geven mee, grijpen dan vast, en de textuur aan de binnenkant pakt me op een manier die mijn eigen hand niet kan nadoen. Ik maak hardop een geluid in de lege kamer en het kan me niets schelen.

"Fuck."

Ik beweeg hem langzaam. Ik knijp niet te hard. Ik laat het ritme zichzelf vinden. Ik kantel mijn hoofd achterover tegen het hoofdbord en denk aan haar — niet aan mijn ex, niet aan iemand echts, alleen aan haar, de ingebeelde vrouw, haar mond open, haar ogen dicht, de zachte geluiden die ze misschien zou maken.

Ik kom snel tot aan de rand. Dan stop ik. Ik haal mijn hand weg. Ik laat mezelf ademen.

Dat doe ik drie keer. Elke keer laat ik mezelf dichterbij komen dan de vorige keer. De derde keer tril ik. Mijn pik is zo hard dat het bijna pijn doet. Ik zweet in de koele hotellucht.

Ik stel me voor dat de vrouw uit het vliegtuig de kamer binnenkomt. Ik stel me voor hoe ze op de rand van het bed tegenover me gaat zitten, kijkt en me zegt dat ik door moet gaan.

Dat is wat me breekt.

Deze keer laat ik mezelf er helemaal doorheen gaan. De sleeve grijpt me vast. Mijn hand grijpt de sleeve. Mijn heupen duwen erin omhoog zoals ze in een persoon zouden duwen. Ik maak geluiden die ik al lange tijd niet hardop heb gemaakt. De fantasie wordt scherper, specifieker — haar hand op haar eigen dij, terwijl ze naar me kijkt, haar adem die hapert op hetzelfde ritme als de mijne.

Ik kom hard. Lang. Ik voel het in mijn borst. Ik kreun de lege hotelkamer in, en het geluid ervan is het luidste in deze stad.

Een lange minuut beweeg ik niet. De sleeve zit nog om me heen. Mijn adem zakt. Ergens op de brug buiten klinkt een claxon.

Ik maak schoon. Ik spoel de sleeve uit in de wastafel met warm water en het kleine flesje toyreiniger dat ik altijd meeneem. Ik leg hem op een handdoek om te drogen. Ik droog mezelf af. Ik kruip terug in bed.

Ik slaap tien uur.

De meeting de volgende ochtend gaat prima. Ik denk niet meer aan de vrouw in het vliegtuig. Ik denk aan naar huis gaan.

Maar de volgende keer dat ik incheck in een hotel — over drie weken, in een andere stad — neem ik het etui mee. En ik neem de tijd.

Dat is het deel dat niemand me eerder had verteld. De tijd nemen. Stoppen met haasten. Onderweg zijn en toch, af en toe, jezelf opnieuw leren kennen.